بانک مقالات و تحقیقات آموزشی - فرهنگی

خبرآنلاین

مطالعه گسترده در کشورهای در حال توسعه و توسعه یافته نشان داد میزان شادی و رضایت از زندگی مردم یک کشور با افزایش ثروت و دارایی بیش‌تر نمی‌شود.

ابوالفضل کریمی: دانشمندان با انجام بزرگ‌ترین تحقیق در مورد رابطه بین خوشبختی و ثروت یک کشور متوجه شدند، ثروتمندتر شدن در دراز مدت باعث شادی مردم نمی‌شود.
به گزارش گاردین، در این مطالعات دانشمندان میزان رضایت از زندگی را در 37 کشور جهان در بازه زمانی بین 12 تا 34 سال بررسی کردند. در این بین کشورهای توسعه یافته، در حال توسعه، فقیر، غنی با تفاوت‌های سیاسی و اقتصادی قابل توجه شرکت داشتند.
در این مطالعات دانشمندان تلاش می‌کردند به علت این تناقض پی ببرند که چرا در حالی که مردم یک کشور ثروتمندتر می‌شوند، میزان شادی آن‌ها افزایش پیدا نمی‌کند.
ریچارد ایسترلین اقتصاددان دانشگاه ساوث کالیفرنیا که از سال 1970 در حال مطالعه مفهوم شادی ملی بود در این باره گفت: ما مفهومی به نام تناقض ایسترلین را معرفی کردیم. این تناقض به این شکل است که در نقطه‌ای از زمان میزان درآمد و شادی در بین مردم یک کشور رابطه مستقیم دارد. اما بعد از گذشت مدت زمان معین دیگر میزان شادی مردم یک کشور با بیش‌تر شدن درآمد آ‌ن‌ها افزایش پیدا نمی‌کند.
تا کنون تحقیقات آماری در مورد میزان شادی و ارتباط آن با تولید ناخالص ملی فقط محدود به کشورهای توسعه یافته بود. اما ایسترلین در مطالعات خود کشورهای در حال توسعه را نیز وارد کرد و به این ترتیب توانست این ادعا را که میزان رضایت از زندگی انسان‌ها با افزایش حقوقشان بیش‌تر می‌شود را رد کند.
او معتقد است افزایش ثروت عمومی یک کشور فقط در دوره‌های کوتاه مدت و بعد از فروپاشی‌های اقتصادی یا بعد از پایان یافتن رکود اقتصادی باعث افزایش شادی انسان‌ها می‌شود، اما این اثر حداکثر تا 10 سال ادامه پیدا خواهد کرد.
در این مطالعات اطلاعات به دست آمده از تحقیقات انجام شده در کشورهای شیلی، چین و کره جنوبی مورد استفاده قرار گرفتند. در این کشورها درآمد سرانه مردم در کم‌تر از 20 سال نزدیک به دو برابر افزایش پیدا کرد اما میزان رضایت مردم از زندگی متناسب با این افزایش‌ها بهبود پیدا نکرد. حتی در کشورهای چین و شیلی میزان رضایت از زندگی اندکی هم کاهش پیدا کرد. در مورد کره جنوبی نیز با این که میزان شادی مردم در اوایل دهه 80 افزایش نسبی داشت، اما باز هم در بین سال‌های 1990 تا 2005 دانشمندان شاهد کاهش شادی عمومی مردم این کشورها بودند.
تمام این تحقیقات که به تازگی در نشریه آکادمی علوم به چاپ رسیده ثابت می‌کند که به طور کلی پول شادی نمی‌آورد.
اما سوال مهمی که این جا مطرح می‌شود این است که اگر رشد اقتصادی شادی‌آور نیست، پس چه چیزی می‌تواند شادی مردم را افزایش دهد؟
ایسترلین در این باره گفت: به نظر می‌رسد ما باید سیاست‌های خود را به جای موارد اقتصادی، کالاها و میزان درآمد روی شاخص‌های مهم‌تر مانند سلامت و زندگی خانوادگی متمرکز کنیم. 
این در حالی است که برخی دیگر از کارشناسان معتقدند توجه به میزان تولید ناخالص ملی و مواردی مانند آن نمی‌تواند معیار مناسبی برای سنجش میزان دسترسی افراد کل جامعه به منابع ثروت باشد.

الکساندر گوربان یک ریاضیدان از دانشگاه لیسستر در این باره گفت: تعیین میزان شادی نیز به سادگی امکان‌پذیر نیست چرا که این مفهوم در سراسر جهان تعاریف متفاوتی دارد و نمی‌توان برای آن حکم واحدی صادر کرد. در این بین فاکتورهای بسیار زیاد دیگری مانند وضعیت فرهنگی و اجتماعی، باورها، سنت‌ها و بسیاری عوامل دیگر تاثیرگذار هستند.
برای مثال ایسترلین از تولید ناخالص ملی برای تحقیقات خود استفاده کرده است، اما برای مثال نمی‌توان فقط با توجه به این فاکتور درآمد متوسط یک شخص را در یک کشور به طور دقیق مشخص کرد تا از این طریق بتوان میزان رضایت او از زندگی را تخمین زد.
به این ترتیب با وجود آن‌که افرادی که در این مطالعات شرکت داشتند تلاش‌های بسیار زیادی را انجام داده‌اند، اما نمی‌توان با توجه به مطالعات آن‌ها یک نتیجه جهانی و فراگیر در این مورد دست پیدا کرد.